Bardzo popularnym rozwiązaniem, stosowanym przy budowie domów, jest budownictwo domów o konstrukcji szkieletowej. Z architektonicznego punktu widzenia domy takie nie są zbyt wyszukane, jednak także wśród nich można znaleźć oryginalne perełki, które zachwycają swoimi rozwiązaniami. Podstawowym materiałem stosowanym przy budowie domu o konstrukcji szkieletowej jest drewno sosnowe. W przypadku poszyć ścian, stropów oraz połaci dachu stosuje się płyty drewnopochodne bądź sklejki, przy czym dla poszycia ścian stosować można również płyty gipsowo – włóknowe. Łączenie tych poszczególnych drewnianych elementów odbywa się przy pomocy gwoździ, wkrętów, zszywek i łączników metalowych. Drewno sosnowe stosuje się zazwyczaj dla większości elementów domu, jedynie na słupki ścian zazwyczaj dobiera się drewno świerkowe, choć i to nie jest zasadą. Sosna konieczna jest na ścianach i stropach. Drewno takie, które przeznacza się do budowy domu o konstrukcji szkieletowej musi spełniać rygorystyczne wymogi zgodne z obowiązującymi normami. Drewno takie musi być suszone komorowo, z zaokrąglonymi albo sfazowanymi krawędziami, czterostronnie strugane a jego wilgotność nie może przekraczać osiemnastu procent. Nie powinno posiadać żadnych śladów kory, zarobaczenia, zgnilizny ani sinizny. Powinno być pozbawione dużej ilości sęków, krzywizn, pęknięć i wichrowatości. Wymagana jest deklaracja zgodności, która potwierdza spełnienie wszystkich tych wymogów. Deklarację taką wystawia producent po wcześniejszym sprawdzeniu drewna pod względem wymogów Polskich Norm. Oprócz tego w deklaracji muszą się znajdować takie informacje, jak: określenie producenta, identyfikacja wyrobu, aktualny symbol tarcicy konstrukcyjnej według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Drewno spełniające wszystkie te wymogi może zostać użyte przy budowie domów w oparciu o konstrukcję szkieletową. Powinno być dowożone na miejsce budowy sukcesywnie, dokładnie na czas, w którym zostanie zamontowane. Składowanie drewna przez dłuższy czas na placu budowy nie jest wskazane ze względu na panujące tam warunki.
Nie jest łatwo połączyć miejskie budownictwo z architekturą zieleni. Bardzo często tereny zielone w miastach są wypierane przez nowo powstające budynki, przez co zagospodarowywane jest coraz więcej cennego miejsca w centrach miast, jednak traci na tym środowisko. Niewiele miast prowadzi taką politykę gospodarki przestrzennej, która brałaby pod uwagę potrzeby mieszkańców w kontekście dostępu do zielonych przestrzeni. Miejski pragmatyzm często zwycięża z rozsądkiem i coraz rzadziej udaje się zachować parki, skwery i inne zielone tereny w centrach miast. Miejskie życie to nie tylko industrializacja, urbanizacja i gospodarka, ale również wypoczynek, kultura i życie towarzyskie. Miejsca, w których można przyjemnie spędzić czas, pospacerować czy pobawić się z dziećmi muszą być i to w wystarczającym wymiarze. Dlatego wiele środowisk apeluje do urzędników, którzy zajmują się planowaniem przestrzennym miast, aby pamiętali o tym jakże ważnym aspekcie, zanim zdecydują się na zamienienie kolejnego terenu zielonego na hipermarket czy biurowiec.